Het zal geen toeval zijn dat ik binnen één week twee keer word geconfronteerd met discussie over abortus en miskramen.
In eerste instantie heeft de (innerlijke) discussie te maken met eigen 'oud zeer', voortkomend uit een recentelijk kort gesprek met de man die mij twee jaar geleden blij zwanger maakte, zich daarna bedacht, het vaderschap in het algemeen en mij in het bijzonder resoluut afwees, me niet tegenhield toen ik ten einde raad maar overtuigd een abortus plande, me als 'milder alternatief' (moehaha) voorstelde het kind na de geboorte af te staan voor adoptie, en uit mijn leven verdween toen ik door, nou ja, laten we het in dit licht maar 'Gods hand' noemen, uiteindelijk een miskraam kreeg. De mededeling was dat hij opnieuw verliefd is en daarbij, toen het ter sprake kwam, in bedekte termen niet uitsloot dat het vaderschap er toch nog wel eens in zou kunnen zitten voor hem. Mijn reactie op dat laatste laat ik liever onvermeld.
En dan is er de commotie rond de schandalige open brief van Mariska Orbán-de Haas, hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad, aan Jeanine Hennis-Plasschaert (VVD), waarin een beroep op haar wordt gedaan zich als politicus in te zetten tegen abortus, omdat zij, na meerdere miskramen te hebben gekregen, als geen ander zou moeten beseffen dat abortus een onacceptabele, misdadige en 'walgelijke' ingreep is. De brief wordt besloten met de volgende opmerking:
'U bent dan wel nooit moeder geworden, maar u heeft als Kamerlid nu wel de mogelijkheid tienduizenden kinderen op de wereld te laten komen. Dat zou een hele mooie troost voor u kunnen zijn. Handvatten om niet meer #benboos te zijn.'
Hennis heeft de mogelijkheid tienduizenden kinderen op de wereld te laten komen? De brutaliteit van Orbán-de Haas, die het hier waagt Hennis' ervaring op infantiele wijze te psychologiseren. Wat heeft haar tragische verlies te maken met de 30.000 ongewenste zwangerschappen die per jaar worden afgebroken? Wat brengt het haar als zij, denkend aan haar miskramen, zich hard zou maken voor de geboorte van duizenden baby’s die grootgebracht dreigen te worden door onbekwame meisjes en vrouwen zonder enig benul van opvoeding? Of door meisjes en vrouwen die het moederschap simpelweg niet omarmen, en die het ongeboren kind een mogelijk moeizame jeugd willen besparen? Zou dit Hennis daadwerkelijk troosten en steun brengen in haar besef dat voor haar het moederschap wellicht, maar ik hoop van niet, buiten bereik blijft? Op wat voor roze wolk drijven mensen als die zich zaken zo kinderlijk eenvoudig voorstellen?
Een miskraam krijgen is ingrijpend, weet ik dus uit ervaring. Maar als ik die miskraam niet had gekregen, had ik dezelfde beslissing genomen. Een levenslange binding met de verwekker en zijn grillige aard zou te zwaar op mij hebben gedrukt. Daarnaast verlangde ik er allerminst naar om op mijn eenenveertigste een alleenstaande moeder te worden.
Het werd geen spontane miskraam, waardoor ik na weken van afwachten met een dode leegte in mijn buik alsnog een abortus moest ondergaan. Een curettage, om het minder zwaar te laten klinken. Maar met verlammende ruggenprik, een lichte narcose en geestelijke bijstand van de verpleegster. Een dag bracht ik door op de afdeling waar ik met louter lieve zorg werd omringd.
Opluchting ging daarna hand in hand met groot verdriet. Groot verdriet ging hand in hand met innige dankbaarheid. Voor het feit dat ik in deze tijd zelf heb mogen en kunnen beslissen over wat mij het verstandigste leek. Zonder breinaalden en illegale toverdokters, en zonder stoffige zedenprekers die menen te weten wat goed is voor een ander.
Het Katholiek Nieuwsblad deed met de open brief een pijnlijk beroep op Hennis, poogde haar met de rug tegen de muur te zetten en maakte misbruik van de kennis over haar miskramen. Ondertussen blijft de hoofdredacteur van het blad de publiciteit zoeken, daar waar ze beschaamd zou moeten zwijgen. Een zeloot die strijdt tegen de door God bedoelde voortschrijdende medische wetenschap. Geen excuses richting Hennis, maar fundamentalistische zendingsdrang waarvan we de komende tijd nog veelvuldig getuige zullen zijn. Dit alles onder het mom van liefde, goede bedoelingen en nog zo wat zaken. Beschaving en compassie horen daar alvast niet bij.
Het Katholiek Nieuwsblad deed met de open brief een pijnlijk beroep op Hennis, poogde haar met de rug tegen de muur te zetten en maakte misbruik van de kennis over haar miskramen. Ondertussen blijft de hoofdredacteur van het blad de publiciteit zoeken, daar waar ze beschaamd zou moeten zwijgen. Een zeloot die strijdt tegen de door God bedoelde voortschrijdende medische wetenschap. Geen excuses richting Hennis, maar fundamentalistische zendingsdrang waarvan we de komende tijd nog veelvuldig getuige zullen zijn. Dit alles onder het mom van liefde, goede bedoelingen en nog zo wat zaken. Beschaving en compassie horen daar alvast niet bij.