Die vraag hield niet op na mijn zestiende. Dertig jaar later stelt ze hem nog. Omdat alles nu een beetje anders is, de rollen zich langzaam omdraaien, maar niemand haar dat mag vertellen, ga ik op zoek naar de meest disfunctionele winterjas die ik vinden kan. Een kort exemplaar, zonder degelijke voering, waaronder geen dikke trui past en mét wijde mouwen, waarin de wind vrij spel krijgt als ik fiets. Ik zal haar daarmee de kopzorg geven die alle andere kopzorgen overbodig maakt. De kommer die haar zo vertrouwd is. Veilig en onveranderlijk. Voor de vorm zal ik kwaad worden als ze met haar tegenwerpingen komt zodra ik haar de jas toon, haar vragen waar ze zich na al die jaren mee bemoeit. Een traditie die meer dan ooit in ere moet worden gehouden. Een curieuze daad van barmhartigheid die ik niet aan haar verplicht ben, maar die ik wel ga stellen. Haar rijk van onnodige maar afleidende zorgen om ons, haar te dun geklede kroost, moet, juist nu, onaantastbaar blijven.