Stilaan voel ik de grond weer onder mijn voeten. Hij dringt zich op in de onbepaalde tijd waarin ik vruchteloos naar richting zocht.
Hij vertelt me haar te vergeten en dat het gaat om waar ik naartoe ga, hoe grillig en precair de weg erheen ook is. Het uitzicht op de plaats van bestemming belooft spectaculair te zijn, maar de verwachte aankomsttijd hangt af van convictie, geestkracht en bezieling, niet van afstand of leidsman. Het is een zaak van berusting en bezonnen uitlevering aan stuurloosheid. Aan dwaling en afdaling op onzichtbare hoogtelijnen van de ondoorgrondelijke route naar ultieme alteratie en krachtigmachtig en adieu koppig verdriet. Een nieuw lied. De reis van een leven dat beginnen mag.