Het is niet zo dat de fut eruit is. De wil ook niet. Of dat ik niks meemaak. Integendeel. Maar ik denk steeds vaker: who gives a buck?
Iedereen 'schrijft', iedereen heeft een mening en ventileert die zo prozaisch mogelijk op zijn of haar o zo veelgelezen blog met aanpalend Twitteraccount, waar verder wordt geruzied in 140 tekens of waar men opportunistisch hengelt naar de aandacht van recensenten en uitgevers en 'collega-auteurs'. Dat hele schouwspel der strijdende ego's is dodelijk voor de creatieve lust en bevorderend voor de overtuiging dat ik met mijn schrijvelarij behoor tot de talloze wannabewriters dot blogspot dot com, en dat bloggen gewoon ontzettend passé is.
Toegegeven, niet iedereen heeft een blog met erudiete gastschrijvers als Hafid Bouazza, dus daarin zit 'm dan wel weer het heuse, qua heus writer's blog. En in iets wat ik pas met u deel als ik het waar heb gemaakt. Het heuse zit 'm ook in de dagelijkse bezoekersaantallen van dit weblog, ondanks het uitblijven van lezenswaardige updates. Ze zijn een beetje ontroerend, die cijfers, want ze vormen een non-verbale uitnodiging om verder te gaan met waar ik gebleven was.
Kennelijk geeft men een buck om wat hier gebeurt en moet het er maar weer eens van komen. Ik ga mezelf geen deadline geven, want het moet vooral leuk blijven (bij gebrek aan een beter woord voor 'leuk'), maar Loor schrijft weer. En dat is een belofte.