18:40

18:40. Thuis. Donker. Precies zoals ik het wil. Eigenlijk werd het helemaal niet licht vandaag. Nog beter.

Jack

Mijn huisarts heeft een nieuwe assistent, genaamd Jack (echte naam bij redactie bekend, LWH). Hij klinkt jong, nu al uitgeblust, onervaren en als iemand die zich bij elk telefoontje dat hij moet beantwoorden afvraagt hoe hij in vredesnaam in deze functie terecht is gekomen.

Prikmeisjes

De jaarlijkse griepprik is weer binnen en het behoeft zo langzamerhand geen uitleg meer dat iemand als ik de prikdatum al ver van tevoren in haar agenda heeft staan, en tot die tijd - ergens vanaf september, als het eerste gehoest en gesnotter weer begint - het liefst in een steriele plastic bubbel leeft. Niet haalbaar, natuurlijk, maar op mijn manier doe ik stiekem wel aan vermijdingsgedrag, waarover op een ander moment meer.

Codenaam: Julius

Julius: codenaam voor de toegang naar voorkeursbehandelingen. Julius, net als ik a-typisch in het bijzonder, zal het mij vergeven.  

Een nieuw begin

En ex-geliefden. Een paar van hen was fysiek aanwezig, de thuisblijvers hadden zich hoorbaar in de badkamer verschanst om daar ongestoord berichten van innige aard op mijn voicemail in te kunnen fluisteren. Vervormde stemmen uit het verleden. De haren, niet de streken. 

Een armlengte

'Een armlengte afstand houden.' Kent u die uitdrukking? Ik moest er gisteren aan denken toen bleek dat ik vergeten was een voorraad van het een en ander in te slaan voor die twee dagen per maand dat ik niet rechtop kan lopen zonder een stillende dosis ervan achter mijn kiezen. Had ik nu maar niet de hele tijd een armlengte afstand gehouden van deze en gene, dacht ik. Dan was er misschien een behulpzaam manspersoon in mijn leven geweest die voor mij naar de apotheek zou zijn gesneld om daarna zelfs zijn hand op mijn buik te leggen. Wat pijn niet teweeg kan brengen bij een doorgaans verstandig mens.

Maar toch

Dat mijn auto zichzelf met een harde 'KLIK!' op slot had gedaan, nadat ik even uit was gestapt, was best raar. De sleutels zaten nog in het contact, de motor draaide, de koplampen brandden. 

Een mannetje in de televisie

Mijn moeder heeft sinds kort een iPad. Ze kreeg hem cadeau van Amerikaanse zus A., die ons in januari een bliksembezoek bracht (en binnen zes dagen de jaaromzet van de lokale middenstand veilig stelde). 'We kunnen nu elke dag iChatten, mam. En Facetimen. En mailen en foto's en video's uitwisselen. Loor en J. zullen je er graag bij helpen! Love you, smak smak, gotta go!'

Afgedankt

Hij is een en al goede wil. Een kluit ambitie rond een bamboestokje. 

The trail of crumbs

Stilaan voel ik de grond weer onder mijn voeten. Hij dringt zich op in de onbepaalde tijd waarin ik vruchteloos naar richting zocht.

Once upon a Teddy bear

Het kwam pas veel later aan. Dat ik een wolfluwelen liefkozing niet moet proberen door te geven aan alweer iemand die haar om een of andere onbegrijpelijke reden zou kunnen weigeren. Twee keer was voldoende geweest.

Op weg naar nergens en oog voor alles

Soms zie je iets wat op het eerste oog een alledaags plaatje lijkt. Iets waaraan je zo voorbij zou gaan als je een hoofd vol to-do-lists hebt terwijl je onderweg bent naar je wekelijkse, ontspanning brengende yoga-sessie (waarvoor je - zoals altijd - bijna te laat bent) om daarna opzij, opzij, opzij naar huis te vliegen om de babysit af te lossen.

Ga nou maar

Als iemand de kunst van het loslaten niet verstaat, ben ik het. Al zie ik het onvermijdelijke allang aankomen, al wordt me ruim op tijd en voorzichtig (en uiteindelijk ook helemaal niet zo voorzichtig) duidelijk gemaakt dat het - menselijkerwijs - hooguit nog een half jaar stand zal kunnen houden, en dat ik me geestelijk moet voorbereiden op blablabla, dat verandering de enige constante is, dat ik heus wel weer een ander zal vinden en dat ik dan echt wel weer en blablabla, dan nog en dan juist blijft het bij 'Nee! Nee! Nee!' en 'Nooit!'

Winterjas

Zij was de onverwoestbare. De altijd dansende. De vrije geest. Voor niets en niemand bang. Behalve voor elke, door mij aangeschafte winterjas. "Enig, schat, maar hij kan toch wel dicht?"

Porque el caballo es muy flaco?

Het was de bedoeling dat ik volstrekt ontspannen en met wapperende Timotei-haren langs de architectonische hoogtepunten van de stad zou zoeven. In de armen van G., tijdens dat weekend vol nieuwe weetjenogs. Maar het liep weer eens anders.